Wędrówką jedną życie jest człowieka; 
Idzie tam, 
Idzie tu, 
Brak mu tchu? 
Brak mu tchu! 
Brak mu tchu! 

Jak chmura zwiewna życie jest człowieka! 
Płynie wzwyż, 
Płynie w niż! 
Śmierć go czeka? 
Śmierć go czeka! 
Śmierc go czeka! 

To nic! To nic! To nic! 
Dopóki sił,
Jednak iść! Przecież iść! 
Będę iść!

To nic! To nic! To nic! 
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł! 
Nie dam się!

"Wędrówką jedną życie jest człowieka"

Edward Stachura

Noc się wpatruje wciąż w twoje oczy 
Światła w nich tyle co gwiazdy napłaczą 
Świat ma się całkiem ku jesieni 
Na pamięć biegnie swoją trasą 

Co widzisz jeszcze patrząc bezszelestnie? 
Czy niebo mruga znów w twoją stronę? 
Nie ma sygnałów z wielkiej ciszy 
A może wszystko już skończone 

A może my tutaj całkiem zapomnieni 
Na Ziemi naszej co kaprysem nieba 
U studni jak wiadro - dryfujemy 
Tam gdzie niczego już dawno nie ma? 

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę 
Szybę wybija na poddaszu 
I zimno nawet pod poduszką 
Anioły na poddaszu płaczą

"Anioły na poddaszu płaczą"

Adam Ziemianin